مقدمه: تشخیص دیابت بارداری (GDM) نه تنها از نظر پیشگیری از بیماری ها و اختلالات پری ناتال مهم است، بلکه بر پیامدهای طولانی مدت سلامت مادر و کودک نیز تاثیر بسزایی دارد. آزمون های غربالگری دیابت بارداری که هم اکنون مورد استفاده قرار می گیرند، وقت گیر و پرهزینه اند. لذا یافتن آزمون های ساده تر و ارزانتر با حساسیت و ویژگی قابل قبول، ضروری به نظر می رسند. هدف از انجام این مطالعه، یافتن یک نقطه مناسب از قند پلاسمای ناشتا به عنوان تست غربالگری دیابت دوران بارداری می باشد.روش ها: در این کارآزمایی بالینی، 200 زن باردار مراجعه کننده به درمانگاه پری ناتال بیمارستان امام خمینی ساری که حداقل یک عامل خطر ابتلا به GDM، شامل سن بیشتر یا مساوی 25 سال، سابقه حاملگی پر خطر (سقط تکراری، پره اکلامپسی، GDM، ماکروزومی، آنومالی جنینی و مرده زایی)، نمایه توده بدنی (BMI) قبل از بارداری بیشتر یا مساوی 25 kg/m2 و سابقه دیابت ملیتوس در فامیل درجه یک داشتند، وارد مطالعه شدند. مبتلایان به دیابت پیش از بارداری، از مطالعه خارج شدند. جهت همه افراد مذکور در هفته 24 تا 28 بارداری، آزمون گلوکز 50 گرمی درخواست شد و در صورتی که گلوکز پلاسمای یک ساعت بعد، بیشتر از 130 mg/dl بود، آزمون تحمل گلوکز خوراکی 100 گرمی بر اساس پروتکل ADA، 2006 و معیارهای تشخیصی کارپنتر و کوستان انجام شد و افراد مبتلا به دیابت بارداری مشخص شدند. سپس با استفاده از منحنی Receiver Operating Characteristic (ROC)، سطحی از قند پلاسمای ناشتا (FPG) که در تشخیص دیابت بارداری بالاترین حساسیت و ویژگی را دارا بود، تعیین گردید.یافته ها: آزمون 50 گرمی گلوکز در 65 نفر (32.5%) مثبت شد و از این مقدار 58 نفر (میزان بازگشت 89%) جهت آزمون 100 گرمی مراجعه کردند که 20 نفر (10%) مبتلا به GDM تشخیص داده شدند. با استفاده از منحنی ROC با سطح زیر منحنی 0.853، سطح قند خون ناشتای mg/dl 91.5، بهترین حساسیت و ویژگی (به ترتیب80% و 92% ) را در تشخیص دیابت بارداری، دارا بود.نتیجه گیری: سطح قند خون ناشتای 91.5 mg/dl ≤ حساسیت و ویژگی مناسبی برای تشخیص دیابت بارداری دارد لذا با توجه به ساده تر و ارزانتر بودن آن نسبت به آزمون 50 گرمی، به عنوان روش غربالگری دیابت بارداری توصیه می گردد.

زمینه و اهداف: درمان های فعلی دیابت بر اساس پایش سطح گلوکز خون است. در عین حال لازم است روش تشخیصی غیرتهاجمی و مطمئن دیگری نیز طراحی گردد. هدف از مطالعه حاضر تعیین ارتباط قند خون ناشتا و قند بزاق ناشتا بود. روش بررسی: در این مطالعه مورد-شاهدی 30 بیمار دیابتی (گروه مورد) و 30 نفر غیردیابتی (گروه کنترل) مراجعه کننده به یک بیمارستان نظامی در سال 1398 مورد مطالعه قرار گرفتند. همبستگی بین قند خون ناشتا و قند بزاق ناشتا با آزمون آماری پیرسون بررسی شد. یافته ها: میانگین سن بیماران شرکت کننده در مطالعه در گروه کنترل 8/2±, 4/55 و درگروه بیماران 2±, 7/63 بود. میانگین قند خون ناشتا گروه کنترل، 3/3±, 5/100 و گروه بیماران 8/3±, 2/149 mg/dL بود که با یکدیگر اختلاف آماری معنادار داشتند (001/0>p). میانگین قند بزاق ناشتا در گروه کنترل، در افراد غیردیابتی 14/0±, 8/0 در گروه بیماران 35/0±, 59/1 mg/dL بود که با یکدیگر اختلاف آماری معنادار داشتند (038/0=p). آزمون آماری پیرسون نشان داد که همبستگی مثبت بین قند خون ناشتا و قند بزاق ناشتا وجود دارد (265/0=r و 042/0=p). نتیجه گیری: استفاده از قند بزاق ناشتا به عنوان یک ابزار غیر تهاجمی برای کنترل قند خون در افراد دیابتی امکان پذیر است.

زمینه وهدف: دیابت بارداری (GDM ) شایع ترین اختلال متابولیک دوران بارداری است. با توجه به اهمیت غربالگری در جلوگیری از عوارض مادری و جنینی، یافتن آزمون های ساده تر و ارزانتر با حساسیت و ویژگی قابل قبول، ضروری می باشد. این مطالعه باهدف مقایسه دو آزمون قند پلاسمای ناشتا (FPG) و پایش قند یک ساعته (OGCT) با 50 گرم گلوکز خوراکی در غربالگری دیابت بارداری انجام شد.روش بررسی: طی غربالگری همگانی 1804 خانم باردار بدون دیابت آشکار در 24تا28 هفتگی (خانم های پرخطر در اولین ویزیت) تحت آزمون های FPG و OGCT قرار گرفتند. با نتیجه OGCT≥130 میلی گرم در دسی لیتر، آزمون تشخیصی تحمل قند خوراکی (OGTT) سه ساعته با 100 گرم گلوکز با معیار کارپنتر و کوستان انجام شد. منحنی ROC برای هر دو آزمون رسم و حساسیت و ویژگی آن ها مقایسه شد.یافته ها: 3/7 درصد افراد GDMو 2/3 درصد اختلال تحمل گلوکز داشتند. بهترین نقاط برش OGCT 134 میلی گرم در دسی لیتر (حساسیت: 24/99 درصد، ویژگی: 57/76 درصد) و FPG 87 میلی گرم در دسی لیتر (حساسیت: 15/80 درصد، ویژگی: 6/85 درصد) بود. مقادیر کمتر از OGCT 135 میلی گرم در دسی لیتر (حساسیت: 95/96 درصد)، و 165 میلی گرم در دسی لیتر ≤ (با ویژگی: 10/96 درصد) جهت رد GDM، به ترتیب نیاز به انجام OGTT را در 1/80 درصد افراد (میزان طبقه بندی اشتباه: 83/3 درصد) و مقادیر FPG بیشتر از 76 میلی گرم در دسی لیتر با (حساسیت: 42/95 درصد) کمتر یا مساوی با 91 میلی گرم در دسی لیتر (ویژگی: 56/95 درصد) جهت رد و تشخیص GDM، نیاز به انجام OGTT را در 51 درصد خانم ها (میزان طبقه بندی اشتباه: 44/4 درصد) از بین می برد.نتیجه گیری: ارزیابی پیامدهای بارداری اخیر نشان داد که بهترین تست جهت پیشگویی ماکروزومی، زایمان زودرس و زایمان سزارین،OGCT  و برای پره اکلامپسی و دیسترس تنفسی FPG می باشد. چون OGCT نیاز به انجام تعداد بیشتری از آزمون های تشخیصی را در کنار میزان طبقه بندی اشتباه کمتر نسبت به FPG کاهش می دهد لذا بهترین روش برای غربالگری GDM می باشد.

با توجه به اهمیت کنترل فشار خون، قند ناشتای پلاسما (FPS) و کلسترول-لیپوپروتیین کم چگالی (LDL-C) در کاهش عوارض واسکولار در بیماران دیابتی، در این مطالعه به بررسی روند تغییرات درصد افراد بالغ با دیابت شناخته شده که سطوح بالاتر از میزان مطلوب برای این عوامل خطر داشتند پرداختیم. مواد و روش ها از داده های سه دوره ی مطالعه ی پایش عوامل خطر بیماری های غیرواگیر (SuRFNCD) در سال های 1386، 1390 و 1395 استفاده شد. شرکت کنندگان 4493 نفر از افراد 65-25 ساله بودند که تشخیص قبلی بیماری دیابت را اعلام کرده بودند. روند تغییرات طولی متغیرهای مورد بررسی با رگرسیون لجستیک برآورد شد. یافته ها طی 1386 تا 1395، روند کاهشی معنی دار در درصد افراد با فشار خون بالا از 48/2 درصد به 40/4 درصد (47/3 درصد به 37/4 درصد در مردان و 53/0 درصد به 41/5 درصد در زنان) و کلسترول-لیپوپروتیین کم چگالی بالا از 75/4 درصد به 46/7 درصد (73/2 درصد به 45/7 درصد در مردان و 77/4 درصد به 48/3 درصد در زنان) در بالغین دیابتی دیده شد. روند قند ناشتای پلاسمای بالا تنها در میان زنان بطور معنادار کاهشی بوده است (51/8 درصد به 45/3 درصد). نتیجه گیری علی رغم بهبود قابل توجه در عوامل خطر قلبی عروقی در طی یک دهه گذشته، درصد افراد بالغ دیابتی با سطوح بالاتر از میزان مطلوب برای عوامل خطر قلبی عروقی فاصله زیادی با حد دلخواه دارد و بهبود بیش تر در سطوح این عوامل خطر منجر به کاهش عوارض عروقی در آینده خواهد شد.

مقدمه: تشخیص دیابت براساس یافته های آزمایشگاهی و علائم و نشانه های کلینیکی است. آنالیز قند ناشتا مهمترین روش تعیین بیماران دیابتی است. ولی به دلیل تهاجمی و استرس زا بودن این روش، اخیرا استفاده از گلوکز بزاقی به عنوان روشی ساده و غیرتهاجمی جهت ارزیابی وضعیت قند بیمار مورد توجهمتخصصین قرار گرفته است. هدف از این مطالعه ارزیابی امکان استفاده از گلوکز بزاقی جهت تعیین قند خون ناشتای بیماران دیابتی بود.مواد و روش ها: این مطالعه به شکل مقطعی در مورد 150 بیمار دیابتی نوع 2 انجام گرفت. بعد از جمع آوری نمونه های خونی و بزاقی بیماران در حالت ناشتا، قند خون ناشتای بیماران با روش GOD-PAP و گلوکز بزاقی ناشتا با روش گلوکوز اکسیداز/ پراکسیداز مورد ارزیابی قرار گرفت. آنالیزهای آماری با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون انجام شد.یافته ها: میانگین گلوکز بزاقی ناشتا و قند خونی ناشتا به ترتیب 6.10 و 158.61 بودند. ضریب همبستگی بین گلوکز بزاقی ناشتا و قند خون ناشتا 0.593 بود (p<0.001).نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد بین گلوکز بزاقی ناشتا و قند خون ناشتا ارتباط خطی معنی داری وجود دارد. بنابراین استفاده از گلوکز بزاقی ناشتا می تواند به عنوان یک روش غیر تهاجمی در ارزیابی قند خون ناشتا مورد استفاده قرار گیرد.

سابقه و هدف: با توجه به شیوع و روند رو به افزایش بیماری دیابت و هیپرلیپیدمی و عوارض شناخته شده آن و داروها و نیز تناقض های موجود در مورد تاثیر انواع فیبر بر شاخص های قند و لیپیدهای سرم و به منظور تعیین تاثیر فیبر چغندر قند بر قند خون ناشتا و فراسنج های لیپیدی، این پژوهش بر روی مبتلایان به دیابت نوع II مراجعه کننده به واحد دیابت کاشان طی سال های 77-76 انجام گرفت.مواد و روشها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی، از نوع متقاطع با مراجعه مستمر، دو سو کور، بر 30 بیمار دیابتی نوع II با FBS>7.8 mmol/L و HbA1C %5-9 و مصرف روزانه دو عدد قرص گلی بن کلامید، صورت پذیرفت. تفاله چغندر قند کارخانه قند لرستان پس از پالایش، خشک و آسیاب گردید و از آن بسته های 10 گرمی تهیه شد. پس از تقسیم تصادفی بیماران، به دو گروه مورد و شاهد، افراد گروه مورد روزانه 10 گرم فیبر چغندر قند همراه با ناهار و 10 گرم همراه با شام، مخلوط با ماست و افراد گروه شاهد همین مقدار نشاسته را مانند گروه مورد برای مدت 4 هفته مصرف نمودند. پس از دو هفته استراحت، گروه ها با هم جابجا شدند و بررسی چهار هفته دیگر ادامه یافت. میزان قند خون ناشتا و فراسنج های لیپیدی در آغاز بررسی و در هفته های 2، 4، 6، 8 و 10 اندازه گیری شد. داده ها با Pairde-t-test و t-test مورد قضاوت قرار گرفتند.یافته ها: مصرف فیبر چغندر قند پس از چهار هفته، قند خون ناشتا را 33.1 درصد (P<0.001). کلسترول تام سرم را 12.58 درصد (P<0.01)، - LDL کلسترول سرم را 11 درصد (P<0.05)، TG را 30.1 درصد (P<0.02) و نسبت کلسترول تام به HDL را 15 درصد (P<0.05) نسبت به گروه شاهد کاهش داد. میزان تغییرات – HDL کلسترول از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: مصرف فیبر چغندر قند به عنوان یک ماده کاهش دهنده سطح گلوگز و لیپیدهای سرم برای افراد دیابتی نوع II پیشنهاد می شود.

هر سال، در ماه رمضان میلیونها مسلمان فریضه روزه را بجا می آورند. روزه داری، احتمالا با تغییراتی در پارامترهای بیوشیمیایی خون همراهی دارد. جهت کشف این تغییرات احتمالی، نمونه ای شامل 100 مرد 64-32 ساله و 10 زن در سنین پس از یائسگی به شیوه غیر احتمالی آسان انتخاب شده و در سه مرحله: پیش از آغاز رمضان، روز 14 و روز 28 رمضان، خونگیری و اندازه گیری پارامترهای FBS, ALP, ALT, AST, CR صورت گرفت. خونگیری در مرحله اول، در ساعات صبح و پس از 14-10 ساعت ناشتایی و در مراحل دوم و سوم، پیش از افطار و پس از 12-10 ساعت ناشتایی انجام گرفت. در هر مرحله، دو نوبت یاد آمد غذایی گرفته شده و کربوهیدرات- پروتئین- چربی و انرژی غذایی محاسبه شد. پس از کنار گذاشتن مواردی که موفق به روزه داری کامل نشده و یا سابقه بیماری مزمن (از جمله بیماریهای کلیوی، کبدی و دیابت) سابقه بستری در بیمارستان طی سه ماه اخیر، مصرف دارو یا بیماری حاد داشته اند، اطلاعات به دست آمده آنالیز شد. نتایج به دست آمده، نشان می دهد که FBS، در روز 14، کاهش (P<0.005) و در روز 28، نسبت به مقدار اولیه افزایش (P<0.005) یافته است. همبستگی معناداری میان تغییرات FBS و الگوی غذایی مشاهده نشد. کراتینین سرم، در روز 14 و 28 رمضان نسبت به مقدار اولیه خود، افزایش یافته است (P<0.001, P<0.002) همچنین کاهش معنادار ALT در روزهای 14 و 28 و افزایش معنادار AST, ALP در روز 28 مشاهده شد. تغییرات فوق، همگی در محدوده طبیعی رخ داده است. بر پایه نتایج به دست آمده بی خطر بودن روزه داری اسلامی در این موارد نشان داده شده و پیشنهاد شده است تا تغییرات فوق در تفسیر نتایج آزمایشگاهی در ماه رمضان در نظر گرفته شود.

دیابت نوع 2 شایع ترین نوع دیابت می باشد. این بیماران برای کنترل قندخون، قرص های ضد دیابت مصرف می کنند ولی بسیاری از بیماران پس از مدتی به قرص های ضد دیابت مقاوم شده و مصرف دوز بالای این قرص ها هم تاثیری در کاهش قندخون آنان ندارد و از آنجایی که بسیاری از آنان مایل به تزریق انسولین نمی باشند، استفاده از داروهای خوراکی که بتواند موجب کاهش قندخون شود مورد توجه قرار می گیرد. مطالعات نشان داده است که داروهایی غیر از داروهای ضد دیابت موجب کاهش قندخون می شوند که یکی از این داروها آلپرازولام می باشد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی تاثیر آلپرازولام بر کاهش قندخون ناشتا در بیماران دیابتی نوع 2 می باشد. این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی و به روش قبل و بعد انجام شد. 48 بیمار دیابتی نوع 2 (19 مرد و 29 زن) با BMI>25 و میانگین150<FBS<250  به روش تصادفی انتخاب شدند و بمدت 6 هفته تحت درمان با آلپرازولام 0.5 میلی گرم روزانه قرار گرفتند. قندخون ناشتا در طی 2 و 4 و 6 هفته پس از مصرف آلپرازولام اندازه گیری شد. پس از ورود اطلاعات به کامپیوتر با استفاده از آزمون تی استیودنت و نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. میانگین قندخون ناشتای بیماران در نوبت اول (قبل از مصرف آلپرازولام) 197±41 mg/dّI بود که 2 و 4 هفته پس از مصرف آلپرازولام به ترتیب  173mg/dI±30و172mg/dI±45  شد و 8 هفته پس از مصرف آلپرازولام 160±45 mg/dIبود. در طی 2 هفته اول مصرف آلپرازولام، متوسط کاهش قندخون ناشتا 14mg/dI و پس از 6 هفته متوسط کاهش قندخون ناشتا 37mg/dI بود. در نتیجه می توان گفت آلپرازولام موجب کاهش قندخون ناشتا می شود و در مواردی که نیاز باشد، می توان از آلپرازولام به عنوان داروی کمکی استفاده نمود.

مقدمه: نقش افزایش گلوکز خون به عنوان یکی از عوامل خطرزای بیماری های قلبی- عروقی شامل بیماری های کرونر قلبی و حوادث مغزی- عروقی در مطالعه های مختلف نشان داده شده است. سطح قند ناشتای پلاسما و دو ساعته در تعیین میزان متوسط قند نقش دارند اما میزان شرکت هر یک از آن ها در تعیین خطر بیماری های قلبی- عروقی مورد بحث است. با توجه به فراوانی بیماری های قلبی- عروقی در شهر تهران، این مطالعه به منظور بررسی نقش سطوح مختلف قند ناشتا و قند دو ساعته پلاسما در پیش بینی حوادث قلبی- عروقی انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه کوهورت، افراد بالای 40 سال طرح قند و لیپید تهران که در بررسی های اولیه فاقد بیماری کرونر قلبی یا حوادث مغزی- عروقی یا دیابت تحت درمان بودند، برای ارزیابی اثر افزایش سطح گلوکز در پیش بینی حوادث قلبی- عروقی، مورد بررسی قرار گرفتند. هیپرگلیسمی به صورت صدک 25، صدک 75 و صدک بین چارکی (IQR) بر اساس گلوکز ناشتا و گلوکز 2 ساعته، تعریف شد. هم چنین مجموعه ای از عوامل خطرزای قلبی- عروقی فرامینگهام (FRS)، برای کلیه افراد محاسبه شد. سپس همه حوادث قلبی- عروقی رخ داده برای این افراد در یک پیگیری حدود 6.1±0.6 ساله ثبت و در انتها قدرت پیش بینی کننده قند خون ناشتا و قند خون دو ساعته در حوادث قلبی- عروقی توسط هر یک از تعاریف برآورد شد.یافته ها: میانگین سن نمونه ها 53.9±10.1 سال بود. 346 نفر (9.3%) در شروع مطالعه دارای دیابت تشخیص داده نشده (موارد جدید) بودند که از این تعداد در 172 نفر (4.6%کل) تشخیص دیابت بر اساس فقط هیپرگلیسمی post challenge بود. تعداد حوادث قلبی- عروقی در طول مدت مطالعه 148 مورد بود. خطر نسبی تعدیل شده با جنس و FRS برای بیماری های قلبی- عروقی به ازایmg/dL   14افزایش در گلوکز ناشتا (1.08-1.22:%95 CI ؛ 1.15=HR) و به ازای 49 mg/dL  افزایش در گلوکز دو ساعته (1.14-1.33:%95 CI؛ 1.23=HR) بود. در مدلی که شامل گلوکز ناشتا و قند دو ساعته بود، خطر نسبی قند خون دو ساعته به صورت معنی دار باقی ماند (1.05-1.38:%95 CI؛1.20=HR) و در خصوص قند ناشتا غیرمعنی دار شد (0.93-1.13:%95 CI؛1.03=HR).نتیجه گیری: در این مطالعه هیپرگلیسمی post challenge عامل خطرزای مستقل در بروز حوادث قلبی- عروقی بود.